Van Kentalis naar BOOS: Hoe de Overheid de Rekening bij Ouders Legt

BOOS heeft weer gesproken. Ouders die voor thuisonderwijs kiezen zijn volgens hen het probleem.

Terwijl de eerlijke video van Dinges Smidt van meerdere platforms werd verwijderd omdat de waarheid niet uitkwam, mag deze BOOS-aflevering met haar misleidende framing gewoon overal blijven circuleren.Dat dubbele standpunt zegt alles. In dit artikel ontmantelen we de framing en vertellen we het volledige verhaal inclusief de rol van jarenlange bezuinigingen op zorg en onderwijs waar niemand het over wil hebben.

Een eerlijk verhaal? Nee. En dat leg ik hier uit.
In de media, en met name in de recente uitzending van BOOS,
wordt er een verhaal neergezet over thuisonderwijs dat vooral draait om “2500 kinderen” van wie ouders zogenaamd hun recht op onderwijs ontnemen.
Influencers en ouders die voor thuisonderwijs kiezen worden neergezet als gevaarlijke figuren die een verdienmodel bouwen op de rug van kinderen.
Het frame is duidelijk: ouders zijn het probleem, de staat is de beschermer.Maar laten we de feiten eens naast dit narratief leggen.

De 2500 kinderen
Die ±2.500 tot 2.800 kinderen waar voortdurend over gesproken wordt,
betreffen voornamelijk officiële vrijstellingen op basis van artikel 5b Leerplichtwet (bezwaar tegen de richting/levensovertuiging van het bestaande onderwijsaanbod).
Dat cijfer klopt redelijk.Maar dat is slechts een klein deel van het echte verhaal.

Het veel grotere probleem
Volgens oudervereniging Balans en leerplichtorganisatie Ingrado zitten in Nederland tienduizenden kinderen structureel thuis zonder passend onderwijs.
Schattingen lopen op tot 39.000 tot 70.000 kinderen. Dit zijn vaak kinderen met autisme, ADHD, hoogbegaafdheid, trauma of andere ondersteuningsbehoeften
waar het systeem van Passend Onderwijs al jaren niet meer tegenop kan.

De rol van eerdere bezuinigingen
Wat extra wrang is: ongeveer 12 jaar geleden heeft de overheid fors bezuinigd op de
zorg en ondersteuning voor kinderen met speciale behoeften, waaronder autisme en taal en communicatiestoornissen.
Veel gespecialiseerde hulp, ambulante begeleiding en passende voorzieningen zijn toen wegbezuinigd. Mensen die in die sector werkten (zoals bij Koninklijke Kentalis) zagen van dichtbij hoe gezinnen in de problemen kwamen doordat de benodigde ondersteuning simpelweg verdween.

Nu, nog geen 10 jaar later, komt dezelfde overheid en de bijbehorende media met het frame dat de ouders de schuldigen zijn.
Alsof de explosieve stijging van thuiszitters niets te maken heeft met het kapot bezuinigen van de zorg en het onderwijssysteem dat al jaren niet meer toereikend is.

De hypocrisie van de media en BOOS
Terwijl BOOS en andere media zich met grote verontwaardiging storten op ouders en influencers die thuisonderwijs kiezen, blijft het veel grotere schandaal van de tienduizenden thuiszitters door het falende schoolsysteem grotendeels onderbelicht.
Men richt de camera’s op een paar extreme gevallen, maar vraagt nauwelijks waarom het aantal thuiszitters de afgelopen jaren zo hard is gestegen. Men praat over “kinderrechten”,
maar negeert dat het VN-Kinderrechtenverdrag ouders primair verantwoordelijk maakt voor de opvoeding en ontwikkeling van hun kind.

Wat internationaal onderzoek wel laat zien
In landen als Canada, Finland, het Verenigd Koninkrijk, Australië en de Verenigde Staten presteren thuis onderwezen kinderen gemiddeld vergelijkbaar of beter op taal, lezen,
zelfstandig leren en sociale ontwikkeling mits ze betrokken zijn bij sport, clubs en sociale activiteiten.

De echte discussie die we moeten voeren
De discussie zou niet moeten gaan over “óf thuisonderwijs mag bestaan”,
maar over hoe we onderwijs weer passend maken voor ieder kind. Duizenden kinderen vallen buiten de boot van een systeem dat eerst kapot bezuinigd is en daarna de rekening bij de ouders legt.
In plaats van die ouders en kinderen te demoniseren, zou de overheid beter kunnen onderzoeken waarom zoveel ouders het vertrouwen in het schoolsysteem kwijt zijn.

BOOS en de mainstream media kiezen voor een makkelijk doelwit: ouders en influencers.
De moeilijke waarheid is dat het onderwijssysteem zelf voor een groeiende groep kinderen
niet meer werkt en dat is mede het gevolg van keuzes die de overheid zelf jaren geleden heeft gemaakt.