Geweld is nooit goed maar een menselijke reactie is begrijpelijk

In de video die we zojuist hebben laten zien, pauzeren we op het cruciale moment:
de man zit al op zijn knieën met zijn armen op de rug, volledig overgegeven,
terwijl zijn hoogzwangere vrouw op datzelfde ogenblik hardhandig tegen de grond wordt gegooid.

Geweld is nooit goed.
Niet van politieagenten, en niet van burgers. Onnodig geweld zorgt voor escalatie,
trauma en ondermijnt het vertrouwen in de samenleving. Dat principe geldt voor beide kanten.
Toch is de reactie van de man menselijk begrijpelijk.
Als je zelf al overgegeven op de grond zit en je ziet hoe je hoogzwangere partner zonder duidelijke aanleiding hardhandig wordt aangepakt,
dan activeert bij de meeste mannen zeker als aanstaande vader een natuurlijk beschermingsinstinct.
Dat is geen vrijbrief voor geweld, maar wel een normale, menselijke reactie.

Het excuus van de politie stelt teleur.
“Wij wisten niet dat ze zwanger was, anders hadden we anders gehandeld.”
Dit antwoord ontwijkt de kernvraag: waarom werd er überhaupt zo hard opgetreden tegen een vrouw op dat moment? Zwangerschap zou geen voorwaarde mogen zijn voor respectvol en proportioneel politieoptreden.

En dan de media en de politiek.
Zoals we in de video laten zien, proberen veel mainstream media dit vooral te nuanceren en goed te praten.
Tegelijkertijd werd eind mei 2026 in de Tweede Kamer een debat gevoerd over de “normalisering van geweld in politiek en samenleving”.
De moties die daaruit kwamen richten zich vooral op harder optreden tegen geweld tegen de politie en het weren van politici die geweld zouden aanmoedigen.
Maar juist op het moment dat we beelden zien van politie die hardhandig optreedt tegen een overgegeven burger en zijn zwangere vrouw,
wordt er in Den Haag vooral gesproken over het beschermen van agenten.
Dit is precies het probleem: terwijl politiegeweld in situaties als Zeist plaatsvindt, wordt de “normalisering van geweld” vooral gebruikt om meer begrip en ruimte te creëren voor stevig politieoptreden en kritiek daarop snel weg te zetten. Dat kan echt niet goed gepraat worden.

De achtergrond van de man en het dubbele verhaal
Volgens meerdere mainstream media had de 30-jarige W. M. een afgewezen asielaanvraag en mocht hij al maanden niet meer in Nederland verblijven. Sommige outlets gebruiken dit nu volop om het incident te bagatelliseren. Tegelijkertijd is het wrang: de afgelopen twee jaar zijn er talloze moties ingediend om criminele, overlastgevende en uitgeprocedeerde asielzoekers sneller uit te zetten. Moties over versnelde intrekkings en uitzettingsprocedures, strafbaar stellen van illegaal verblijf en harder optreden tegen ordeverstoorders.
Bijna elke keer werden deze moties weggestemd door linkse en middenpartijen in de Tweede Kamer. Terwijl de Kamer dus massaal moties tegenhoudt om dit soort personen wél het land uit te krijgen, zien we nu dat dezelfde Kamer debatteert over het “normaliseren van geweld” en vooral agenten wil beschermen.
Dit dubbele standaard zorgt voor precies de frustratie en spanningen die we in Zeist terugzien.

Dit is geen eenmalig incident.
Sinds 2020 zien we een patroon van excessief politiegeweld in situaties waar het niet nodig lijkt, gevolgd door jarenlange procedures die vaak eindigen in vrijspraak.
Tegen die tijd is de aandacht alweer weg. De media en dit soort debatten dragen hieraan bij door dit gedrag telkens te verzachten en normaliseren.
We moeten geweld altijd scherp blijven veroordelen van welke kant het ook komt.
Maar we mogen ook niet doen alsof menselijke emoties en beschermingsdrang niet bestaan.